Music

«Τα λαμόγια θέλουν κράξιμο»

24 Σεπτεμβρίου 2017

Εκτός από τον Βήμα 99.5, σε περιπέτειες βρίσκεται (για άλλη μια φορά) τις τελευταίες μέρες και ο Flash 96 που δεν εκπέμπει καν σήμα λόγω διακοπής της ηλεκτροδότησης στον πομπό του.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την περασμένη σεζόν ο Flash 96, υπό τη διαχείριση του Πάνου Κολιοπάνου είχε σταματήσει να παράγει πρόγραμμα τον Φεβρουάριο και για ενάμιση μήνα, λόγω οφειλών προς τους εργαζομένους. Μετά την επαναφορά του ωστόσο, κι αφού παραγκωνίστηκαν πολλοί «παλιοί» δημοσιογράφοι του σταθμού, ακόμα και συνεταιριστές, έπεσε ξανά σε «κώμα» στα μέσα Ιουλίου. 
 
Έκτοτε άρχισε σταδιακά να χάνει την επαφή με τους ακροατές του. Πρώτα με την εκ νέου διακοπή του προγράμματός του, καθώς τα «έσπασε» με τον ιδιοκτήτη του χώρου που φιλοξενούσε τα στούντιό του, μετά με το «πάγωμα» του Flash96.gr που σταμάτησε να ανανεώνεται, και τέλος με την διακοπή της εκπομπής του, τόσο μέσω internet τον Αύγουστο όσο και αναλογικά όταν κόπηκε η παροχή στο κεραιοσύστημά του στον Υμηττό, λόγω οφειλών.
 
Ένας εκ των παραγωγών του Flash 96, o Δημήτρης Μηλάκας, καταγγέλλει μέσω facebook μεθοδεύσεις υπέρ τρίτων από τον Πάνο Κολιοπάνο και τους συνεργάτες του, για τη συχνότητα και τον τίτλο του ραδιοσταθμού. Κατηγορώντας τους ότι εσκεμμένα απαξίωσαν τον Flash και άφησαν χρέη, αλλά και το ότι έχουν «βισματωθεί» με παράγοντες της σημερινής κυβέρνησης προκειμένου να «βουτήξουν τον τίτλο» από τους εργαζόμενους. Ακολουθεί η αναδημοσίευση της ανάρτησης του Δημήτρη Μηλάκα όπως ακριβώς την ανέβασε στο facebook (δική του η φρασεολογία). 
 
Τα λαμόγια θέλουν κράξιμο (η πονεμένη ιστορία του flash 96)
 
σημείωση αντί προλόγου: έχει ενδιαφέρον το πόσοι συνάδελφοι θα αποφύγουν να εκτεθούν αφήνοντας «ίχνη» ανάγνωσης του κειμένου που ακολοθεί. προφανώς εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η σιωπή είναι χρυσός. Αμ, δεν είναι...
Στη δημοσιογραφική πιάτσα γνωρίζουν ότι ο Πάνος Κολιοπάνος υπήρξε ο διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού flash 96 στα ένδοξα χρόνια που ο Σωκράτης Κόκκαλης χρειάζονταν ένα μέσο πίεσης προκειμένου να κάνει τις δουλειές του με την intracom και τις λοιπές επιχειρήσεις του. Ο Κολιοπάνος ήταν ο άνθρωπος του αφεντικού, όσο το αφεντικό ήθελε έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Όταν o «πρόεδρος, χο-χο» έγραψε στα παλιά του παπούτσια τον flash αντάμειψε με μια καλή αποζημίωση τον άνθρωπό του και άφησε το ραδιόφωνο και τους εργαζόμενους στη μοίρα τους.
 
Η επιμονή κάποιων ανθρώπων, τεχνικών και δημοσιογράφων, κράτησε τον flash ανοιχτό ως αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα. Με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι κατάφεραν να πάρουν υπό την διαχείρισή τους τη συχνότητα. Το εν λόγω σημαντικό αλλά «άυλο» περιουσιακό στοιχείο προσέλκυσε παλιούς αεριτζήδες οι οποίοι διέκριναν την ευκαιρία να κονομήσουν (φράγκα ή επιρροή) στο τζάμπα. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να βάλουν στο χέρι τη συχνότητα, δηλαδή τους εργαζόμενους οι οποίοι είναι πια οι μέτοχοι του «τίτλου». Ο παλιός διευθυντής λοιπόν, Κολιοπάνος και ο συνεργάτης του επί των οικονομικών της ένδοξης εποχής του flash, Καραμπεσίνης, ήταν οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να κάνουν την δουλειά. Και την έκαναν, ημιτελώς…
 
Ανέλαβαν με συμφωνητικό τη διαχείριση, «βισματώθηκαν» με παράγοντες (παλιούς γνώριμούς τους) της σημερινής κυβέρνησης και επιχείρησαν (και εξακολουθούν να επιχειρούν) να βουτήξουν τον τίτλο.
Για να το κάνουν αυτό, άρχισαν να υπονομεύουν την λειτουργία του σταθμού, άφησαν απλήρωτους εργαζόμενους τους οποίους οι ίδιοι προσέλαβαν και τελικά άφησαν απλήρωτο (1200 ευρώ) το ρεύμα της κεραίας απ΄όπου εκπέμπει ο σταθμός με αποτέλεσμα η συχνότητα να σιγήσει (και να παρουσιαστεί η ευκαιρία μεταβίβασής της σ αυτούς και στους ανθρώπους που είναι πίσω απ αυτούς;)
Κάπως έτσι- με λεπτομέρειες που θα έβγαζαν γέλιο αν δεν αφορούσαν ιστορίες ανθρώπων που οι εν λόγω κύριοι τους έφαγαν για τα μέτρα τους «πενταροδεκάρες»-- εξελίσσεται η ιστορία του flash, η οποία ενδεχομένως δεν αφορά κανέναν πέρα από όσους συμμετείχαν στο εγχείρημα.
 
Ας γενικεύσουμε- δεν κάνει κακό...
 
Από μια άλλη ωστόσο σκοπιά είναι ενδεικτική αυτή η ιστορία για το τι, πως και από ποιους συμβαίνει σήμερα στον βούρκο των media. 
Το ξεφωνητό είναι ίσως η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στα λαμόγια του (κάθε) Τύπου. Αν και συνώνυμοι της ξεφτίλας οι εν λόγω Τύποι, για να μπορούν να υπάρχουν με τον τρόπο που υπάρχουν έχουν ανάγκη η μπόχα που αποπνέουν να μην διαχέεται πέραν του στενού περιβάλλοντός τους. Για να είναι λαμόγια πρέπει να είναι κάποιοι, να έχουν ένα όνομα, να το παίζουν σπουδαίοι και παράγοντες, να διεκδικούν ή να σκέπτονται πολιτικές καριέρες (οι οποίες διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τις δουλειές τους).
 
Στον μικρόκοσμο της δημοσιογραφικής πιάτσας οι εν λόγω Κολιοπάνοι και Καραμπεσίνηδες, ξεκίνησαν (και παραμένουν συνήθως) «βισματωμένοι» με κάποιο μεγάλο οικονομικό συμφέρον. Κάνοντας τη (βρώμικη) δουλειά του μεγάλου αφεντικού πολλοί από αυτούς έμαθαν πρόσωπα και πράγματα, μπήκαν στον κύκλο της ομερτά, έγιναν κάποιοι, κονόμησαν και το κυριότερο θεωρούν ότι αυτοί, με την ετερόφωτη δύναμη, μπορούν να κάνουν ότι γουστάρουν. Και (θα) το κάνουν όσο η σιωπή των όσων βλάπτονται από τη δράση τους είναι εκκωφαντική.
 
Βάσει λοιπόν του παραπάνω κειμένου, ο Flash 96 έπεσε θύμα συμφερόντων. Οικονομικών αλλά και πολιτικών. Να θέλει άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ να εμπλακεί στη συχνότητα μέσω του -υποψήφιου με τη ΔΗΜΑΡ παλιότερα- Πάνου Κολιοπάνου; Τη στιγμή που έχει ήδη τον 105.5 Στο Κόκκινο, ο οποίος μαραζώνει μέρα με τη μέρα; Ή κάποιο επιχειρηματικό συμφέρον, που θέλει με αυτό τον τρόπο να πάρει τον σταθμό από τους εργαζόμενους; 



Στην ίδια κατηγορία