-    Στις αρχές της εβδομάδας συζητούσαμε με ιδιοκτήτη- υπεύθυνο γνωστού bar της πόλης, που κλείνει φέτος δέκα χρόνια παρουσίας και ψάχνεται για εκδηλώσεις.  Προτείναμε διάφορα ονόματα από την ανεξάρτητη κυρίως εγχώρια  σκηνή για να κάνουν κάποια live τους επόμενους μήνες στο χώρο. Σε ό,τι όνομα μας ερχόνταν στο μυαλό η απάντηση του ήταν «μα αυτό δεν το παίζουν στα ραδιόφωνα». Και αφού επιμείναμε κάπως…:  «μπορώ πάντως αν το κανονίσουμε έγκαιρα να το προωθήσουμε σε κάποια ραδιόφωνα και σε συγκεκριμένες εκπομπές».

-    Ο άνθρωπος έχει όλη την καλή πρόθεση, δε λέω… που έλεγε και ο Χάρυ Κλυν, αλλά εδώ υπάρχουν δύο μεγάλα κενά. Πολλά κενά δηλαδή , αλλα δύο είναι τα μεγάλα…

-    Τι είναι αυτό που δεν το παίζουν στα ραδιόφωνα; Μα η Etten, ο The Boy, οι Your Hand In Mine, o Lumiere Brother… τέτοια ονόματα πέσανε στο τραπέζι. Ονόματα τα οποία γεμίζουν την ύλη των free press, των μουσικών εντύπων και portal, ακόμη δε και των καθημερινών εφημερίδων. Αλλά δεν τους παίζουν τα ραδιόφωνα. Ούτε καν τα μουσικά ραδιόφωνα. Ούτε καν τα μουσικά ποιοτικά. Για εκπομπές εξαιρέσεις όπως οι εξειδικευμένου μουσικού περιεχομένου στο Κόκκινο, δεν το θεωρώ επαρκές.

-    Μια Monika παίχτηκε στα ραδιόφωνα…, ο Monsieur Minimal που άλλωστε είναι απολύτως radio friendly και τέλος! Και καλώς ή κακώς το ραδιόφωνο είναι ακόμη το κύριο μέσο διάδοσης και επικράτησης της μουσικής. Όσο και αν έχει εισχωρήσει το Internet. Το internet δεν είναι παρά ένα τεράστιο τζάμπα δισκάδικο. Μην είστε τόσο σίγουροι ότι το επισκέπτονται όλοι για να ψάξουν μουσική. Όσοι την έψαχναν και πριν το κάνουν, απλά βρίσκουν περισσότερη. Και τζάμπα. Τίποτε περισσότερο επί της ουσίας.

-    Και από την άλλη μεγάλο κενό υπάρχει στους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, οι οποίοι καίτοι πλασάρονται –και κάποιοι όντως είναι- πιο ενημερωμένοι περί της μουσικής, περιμένουν από τον κάθε ιδιοκτήτη-υπεύθυνο-διοργανωτή συναυλίας να τους «υπαγορεύσει» τι θα παίξουν, παίρνουν «γραμμή» από την επικαιρότητα αντί να την διαμορφώνουν, ακολουθούν την εξέλιξη της μουσικής από πίσω (και καταιδρωμένοι…) αντί να την οριοθετούν.

-    Την επομένη πάλι συζυτούσαμε σχετικά με το τι συνέβαινε στην πόλη τη δεκαετία του 90, οπότε τα live στο Μύλο και το airplay του 88.5 ήταν (σχεδόν) ένα και το αυτό. Και όχι αναγκαστικά για λόγους promotion, αλλά διότι περιέργως η πόλη γούσταρε να ακούει Deus, Walkabouts, Divine Comedy κ.λ.π. Και γούσταρε και blues, Alvin Lee, Fabulous Thundirbirds και Lucky Peterson. Και η μουσική υπήρχε στον αέρα μέσω του ραδιοφώνου. Και οι συναυλίες δεν ήταν πάντα ζίγκα, αλλά δεν ήταν και σκορποχώρι.

-    Ακόμη πιο πίσω τα παιδιά του Ράδιο Ακρόπολις είχαν αναλάβει ένα φεγγάρι τον Ελλησποντο και φέρνανε τα πράγματα που εκείνοι γούσταραν. Σε πιο ακραίους και σκληρούς ήχους, αλλά και πάλι στη γραμμή που πρέπει να κινείται ένα μουσικό ραδιόφωνο , αν θέλει να είναι τέτοιο.

-    Την Τετάρτη το βράδυ βρέθηκα προσκεκλημένος από τη Μέμα Μπινοπούλου και τον Απόστολο Βαρνά στον Off Radio, σε μια μαραθώνια μεταμεσονύχτια εκπομπή με αφορμή το αποψινό live των Wovenhand στο Block 33. Οι οποίοι Wovenhand έρχονται με μία μακρά παράδοση οπαδών στην Ελλάδα, ήδη από την πρώτη θρυλική εμφάνιση των Sixteen Horsepower το 1998. Αλλά φυσικά και δεν τους παίζουν τα ραδιόφωνα. Παίξαμε και είπαμε πολλά για δαύτους και θυμηθήκαμε όλη την Americana που κατέφθανε στη χώρα στα 90s μέσα από τις εισαγωγές τις Hitch Hyke και τις υποδείξεις του μεγάλου Αργύρη Ζήλου!

-    Η εκπομπή πάντως, παρότι αυθυποβληθήκαμε σε αναπολήσεις, αναμνήσεις κλπ μάλλον υπέρ το δέον, είχε αύρα μουσικού ραδιοφώνου που ενδιαφέρεται για ό, τι συμβαίνει γύρω του. Ή έστω για ότι συνέβη κάποτε. Ελπίζω για την επόμενη παρόμοια εκπομπή να μην χρειάζεται ο ραδιοφωνικός σταθμός να είναι χορηγός επικοινωνίας του live.

-    Νομίζω ότι τα ίδια , μη σου πω και χειρότερα, γίνονται και στην Αθήνα. Πάρτε για παράδειγμα τις συναυλίες της Alterground. Η οποία με συνέπεια εδώ και δύο – τρία χρόνια παρακολουθεί το παγκόσμιο underground, νέο και παλιό. Υπάρχει κάποιο ραδιόφωνο που να παίζει αυτές τις μουσικές; Οι οποίες δεν είναι αναγκαστικά αντιραδιοφωνικές. Ή μήπως πρέπει να τρέχουν τα παιδιά και να παρακαλάνε και να βάζουν και διαφημίσεις στα ραδιόφωνα, μπας και δεήσει κάποιος να παίξει κάτι…

-    Μάλλον το δεύτερο… αν δε βάλεις διαφήμιση στο σταθμό… δεν πα να στείλεις εκατό δελτία τύπου. Γραμμένο θα σε έχουν.

-    Δεν είναι γκρίνια όλο αυτό το πράγμα, ούτε έχω και απαίτηση να γεμίσει ο Mark Gardener το Rodeo βράδυ Δευτέρας. Απορώ όμως πώς τελικά φτάσαμε να απεξαρτηθεί τόσο το ραδιόφωνο από το ρόλο του ως εργαλείο διάδοσης της μουσικής.

-    Πλέον ανοίγεις ραδιόφωνο για να ακούσεις ειδήσεις και αθλητικά, σχόλια και σχολιάκια για τον καιρό κ.λ.π. Για να κερδίσεις χύτρες και άλλα χρήσιμα. Σχεδόν ποτέ για να ακούσεις μουσική. Και οι εξαιρέσεις εξαιρούνται. Αυτονόητο. Το ξαναείπαμε.

-    Το χειρότερο όμως ξέρετε ποιο είναι; Το ότι ακόμη και οι σταθμοί που είναι χορηγοί επικοινωνίας σε μία συναυλία μετά το πέρας αυτής διαγράφουν το συγκρότημα από το playlist τους! Μιλάμε για άρρωστη κατάσταση. Εφόδον δηλαδή δεν υπάρχει αλισβερίσι… δεν υπάρχει αιτία μετάδοσης της μουσικής! Ήμαρτον!

-    Προσεχώς περισσότερα επί του θέματος. Φροντίστε οπωσδήποτε να δείτε τους Wovenhand κατά τα λοιπά. Είτε σε Αθήνα, είτε σε Θεσσαλονίκη. Θα το θυμάστε για χρόνια του βλέμμα του David Eugene Edwards…

-    Άραγε τους Faust που παίζουν την Κυριακή στο Κύτταρο… τους έχει μεταδώσει ποτέ το ελληνικό ραδιόφωνο;