Kάθε μέρα που περνάει ανοίγει το spread όλο και πιο πολύ κι άλλο κι άλλο. Spread spread spread your legs γλυκειά μου Ελλάς. Για να είμαι ειλικρινής όσο πιο πολύ ανοίγει τα πόδια της αυτή η χώρα τόσο πιο άγρια χαρά που με πιάνει, γιατί μέσα από τα  δύσκολα που μας βρήκαν μπορεί να δούμε καλό, μπορεί να συνέλθουμε και να επαναφέρουμε τον κοινό νου σ΄ αυτή τη χώρα, που στο κάτω-κάτω δεν κάνει ούτε μισή Κωνσταντινούπολη, δήμος είμαστε σχεδόν και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε για τα σκουπίδια ούτε τη γραφειοκρατία ούτε για τα σχολεία, μόνο λεφτά και κεκτημένα βλέπουμε μπροστά μας. Ποιά κεκτημένα, εδώ βουλιάζει το καράβι από το βάρος των δανεικών και εμείς μαλώνουμε για το ποιος θα ταξιδέψει πρώτη θέση. Έγινε ποτέ κανείς πλούσιος με δανεικά; Γίνεται να γίνεις η Δανία του Νότου με δανεικά;

Ίσως έρθει μία μέρα που θα ευγνωμονούμε τα Golden Boys διότι αν δεν υπήρχαν αυτοί οι Χρήσιμοι Ηλίθιοι που έφεραν τα πράγματα στο χείλος του γκρεμού με την συστηματική «διασπορά ψευδών ελπίδων» θα κοιμόμασταν ακόμα όρθιοι  εμείς που χωρίς δεύτερες σκέψεις χρόνια τώρα δανειζόμαστε, ομόλογα, δάνεια, κόντρα δάνεια, γιά είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια, spread spread spread ανοίγει η ψαλίδα ανοίγει και τα πόδια του το κράτος των Ελλήνων και δανείζεται στο όνομα αγέννητων παιδιών, εγγονών και τετρασσέγγονων και ζούμε αυτή την κεκτημένη καλοπέραση μας παίρνοντας δανεικά από τους απογόνους μας;

Ίσως λοιπόν να ξαναβρούμε σαν κοινωνία την έμφυτη τάση μας να κρατήσουμε τον κάθε ένα μέσα στο παιχνίδι, να μην αφήσουμε τα πράγματα να διαλυθούν, έτσι όταν κάποιος αρχίζει να νοιώθει ότι είναι έξω απ’ το παιχνίδι να τον ξαναφέρνουμε μέσα. Η νοοτροπία της φυλής, της οικογένειας, της κάστας. Αν αρρωστήσεις δεν είναι μόνο δικό σου πρόβλημα, είναι  όλης της φυλής, είναι όλης της οικογένειας. Αν μείνεις από δουλειά, πέρασε να φάμε να τα πούμε, δεν είσαι μόνος. Όχι από γενναιοδωρία αλλά γιατί έτσι γονιμοποιείται ή ίδια η ζωή, απ’ αυτό που αιώνες τώρα οι Έλληνες το λένε κοινότητα, εκκλησία, γειτονιά. Αυτό που λένε «κοινόν όφελος»