01 Ιανουαρίου 2026
Του Ηλία Σελιμά
Ραδιόφωνο... το μέσο εκείνο δηλαδή που συντροφεύει αθόρυβα, σταθερά, και υπομονετικά τα πρωινά που ξημερώνουν με καφέ και ειδήσεις, στα μεσημέρια της δουλειάς, στα μοναχικά βράδια, στα ταξίδια με ανοιχτό παράθυρο. Είναι σίγουρο πως το ραδιόφωνο δεν είναι απλά ραδιόφωνο. Ήταν πάντα κάτι περισσότερο από μουσική. Ήταν φωνή, παρέα, διάλογος, παρηγοριά, αντίσταση.
Όλοι συμφωνούν πως κάπου κάτι δεν πάει καλά. Όχι από έλλειψη ταλέντου ή αγάπης, σίγουρα όχι από αυτά. Από τις ατελείωτες playlist που παίζουν άψογα αλλά απρόσωπα. Αυτές οι αψεγάδιαστες επαναλαμβανόμενες σωρηδόν επιλογές που δεν αφήνουν χώρο στην έκπληξη, στο λάθος, στο αυθόρμητο. Είναι φορές που νιώθω πως κόβεται η ανάσα του... Γιατί το γεννήθηκε για να ανασαίνει... να μιλά με τους ανθρώπους του.
Η ευχή μου, λοιπόν, είναι απλή: Για το 2026 ευχή κάνω να ακουστούν περισσότερες φωνές παραγωγών. Πραγματικές φωνές. Φωνές με τρέμουλο, με γέλιο, με άποψη, με προσωπική σφραγίδα. Φωνές που δεν φοβούνται να πουν μια ιστορία πριν από ένα τραγούδι, να μοιραστούν μια μνήμη, να διαφωνήσουν, να συγκινηθούν. Παραγωγοί που δεν είναι απλώς παρουσιαστές μουσικών κομματιών, αλλά αφηγητές ζωής, συνοδοιπόροι της καθημερινότητάς μας.
Εύχομαι το ραδιόφωνο στο όλον του και όχι με εξαιρέσεις να ξαναβρεί τη δύναμη να σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος σου μιλάει προσωπικά, ακόμη κι αν απευθύνεται σε χιλιάδες. Αυτή τη δύναμη που δεν βρίσκεται σε αλγόριθμους, αλλά στους ανθρώπους μπροστά από ένα μικρόφωνο. Στους παραγωγούς που ψάχνουν, που ακούνε, που ρισκάρουν να βάλουν ένα τραγούδι «εκτός λίστας» γιατί κάτι τους θύμισε. Που τολμούν να σπάσουν τη ροή για να πουν «αυτό αξίζει να το ακούσουμε μαζί».
Μαζί με περισσότερες φωνές, εύχομαι και λιγότερες playlist. Όχι γιατί η μουσική δεν έχει αξία — το αντίθετο. Αλλά γιατί η μουσική χρειάζεται πλαίσιο, χρειάζεται αφήγηση, χρειάζεται ανθρώπινη παρουσία για να αποκτήσει βάθος. Ένα τραγούδι που συνοδεύεται από μια σκέψη, μια ιστορία ή μια ερώτηση, μένει αλλιώς μέσα μας. Δεν περνά απλώς· ριζώνει.
Και πάνω απ’ όλα, ας ανοίξει ξανά ο χώρος για τους ακροατές. Για τη ζωντανή, ουσιαστική συμμετοχή τους. Όχι μόνο με ένα μήνυμα που διαβάζεται βιαστικά ή ένα τυπικό τηλεφώνημα, αλλά με πραγματικό διάλογο. Με απόψεις, εμπειρίες, μικρές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που έχουν κάτι να πουν και κάποιον να τους ακούσει.
Εύχομαι το ραδιόφωνο να ξαναγίνει το ραδιόφωνο ένας ζωντανός οργανισμός, που πάλλεται από τις φωνές όσων το αγαπούν. Ένας χώρος συνάντησης και όχι απλής μετάδοσης. Ένας τόπος όπου ο ακροατής δεν είναι καταναλωτής, αλλά συμμέτοχος. Όπου ο παραγωγός δεν είναι φόντο, αλλά πρόσωπο.
Τώρα μπορεί κάποιοι τα παραπάνω να τα πουν νοσταλγία για το παρελθόν. Είναι όμως ελπίδα για το μέλλον. Για ένα ραδιόφωνο που θα εξελίσσεται τεχνολογικά, χωρίς να χάνει την ανθρώπινη καρδιά του. Που θα θυμάται ότι, όσο κι αν αλλάξουν τα μέσα, η ανάγκη μας να ακούμε και να ακουγόμαστε παραμένει ίδια. Εύχομαι για ένα ραδιόφωνο με περισσότερη ψυχή. Περισσότερες φωνές παραγωγών, λιγότερη αυτοματοποίηση, περισσότερους ακροατές στο προσκήνιο. Ένα ραδιόφωνο που δεν φοβάται τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, γιατί ξέρει ότι κάπου εκεί γεννιέται η αληθινή επικοινωνία. Ένα ραδιόφωνο που μας θυμίζει πως, όσο υπάρχει φωνή, υπάρχει και ελπίδα.
Κι όπως έλεγα στον επίλογο των Rock Ιστοριών: Πάντα με χαμόγελο και ψηλά το κεφάλι!
Καλή χρονιά σε όλους και όλες
