Ακολουθήστε μας στο Google news

Απλά μαθήματα νυχτερινής ψυχαγωγίας...

Του Γιώργου Μυζάλη

Δεν βρίσκω λόγια να ξεκινήσω το παρόν σημείωμα που έχει για θέμα τις εμφανίσεις της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελένης Τσαλιγοπούλου στο VOX (κάθε Τετάρτη). Από που να αρχίσω, δηλαδή; Χθες το βράδυ (28/1) πήγα και ήδη σκέφτομαι πότε θα ξαναπάω. Ας προσπαθήσω να ξεπεράσω την ευχάριστη σαστιμάρα μου και να πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Δεν είναι μόνο οι δύο κυρίες που βρίσκονται στα καλύτερά τους – και για τις οποίες θα γράψω παρακάτω. Το βασικό ατού του live είναι αυτή η ορχηστράρα η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας! Μιλάμε για ένα κράμα δεξιοτεχνίας, συναισθήματος, γνώσης και αγάπης για το αντικείμενο, φροντίδας και απόλαυσης. Οι παιχταράδες αυτοί καλοπερνάνε πάνω στη σκηνή, προσδίδοντας λάμψη σε κάθε τραγούδι και σε κάθε φράση και σε κάθε νότα που παίζουν. Παλιά, αγαπημένα τραγούδια «φωτίζονται» από τα μαγικά τους χέρια, από τα ανθεκτικά τους πνευμόνια και από τα δημιουργικά τους μυαλά. Αυτή η ορχήστρα που, εδώ και τριάντα χρόνια, γίνεται καλύτερη και καλύτερη, έχοντας αποφύγει τον ήχο «φασόν» και προσεγγίζοντας κάθε της εμφάνιση ως νέα πρό(σ)κληση για «παιχνίδι», έκανε και χθες το θαύμα της. Σε ενορχήστρωση Ανδρέα Κατσιγιάννη. Από κοντά και οι δυο «μεταγραφές», ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος στα τύμπανα (τρομερό «δέσιμο» και προστιθέμενη αξία) και ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου στην κιθάρα (ήρεμη δύναμη).
Δεν μπορώ να μεταφέρω στο χαρτί την χθεσινοβραδινή μουσική πανδαισία – θα πρέπει να επισκεφτείς το VOX, φίλτατε αναγνώστη.
Κι εγώ, με τη σειρά μου, οφείλω να αναφέρω τα ονόματά τους: Φίλιππος Ρέτσιος – πιάνο, Γιώργος Μάτσικας – μπουζούκι, Κώστας Γεδίκης – μπουζούκι, Κώστας Κωνσταντίνου – μπάσο, Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί, Δήμος Βουγιούκας - ακορντεόν, Αντώνης Καλιούρης – πνευστά, Ανδρέας Κατσιγιάννης – σαντούρι, Κώστας Μερετάκης – κρουστά.

Στο πλευρό των δύο κυριών, ο Βασίλης Προδρόμου μαγεύει, τόσο με την καθάρια, δωρική και ταυτόχρονα συγκινητική του φωνή, αλλά και με τα παιξίματά του στην κιθάρα. Ο κύριος που καθόταν δίπλα μου χθες δεν τον γνώριζε και εντυπωσιάστηκε. Νομίζω, του είπα, ότι αν «εκτεθείς» μια φορά στο φαινόμενο Προδρόμου, γίνεσαι groupie. Τουλάχιστον, εγώ, έτσι νιώθω.

Πάμε τώρα στις κυρίες. Παρακολουθούσα την Ελένη Τσαλιγοπούλου χθες βράδυ και με πλημμύρισε τεράστια ευγνωμοσύνη και συγκίνηση. Παιδί ήμουν, στο μακρινό 1990, όταν την είδα για πρώτη φορά στη σκηνή του ΑΤΤΙΚΟΝ με το Γιώργο Νταλάρα και το Διονύση Θεοδόση. Χθες βράδυ, ακούγοντάς την, συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πόσο σπουδαία ερμηνεύτρια είναι. Φωνή λάστιχο, καντάρια συναίσθημα, ευρεία γκάμα και μια αύρα που σε παρασέρνει με τρόπο σαρωτικό. Της παραδίνεσαι άνευ όρων, είτε σιγοψιθυρίζει το «Εγώ σ’ αγάπησα εδώ» (μουσική – στίχοι: Κώστας Λειβαδάς), είτε τιμά τις καταβολές της σε κάποιο παραδοσιακό, είτε υπενθυμίζει ποια είναι με το «Να μ’ αγαπάς» (μουσική – στίχοι: Γιώργος Ανδρέου). Ακριβοδίκαια η Ελένη Τσαλιγοπούλου (πρέπει να) συγκαταλέγεται στις μεγάλες φωνές του τόπου μας.

Μιλώντας για μεγάλες φωνές, τι να πει κανείς για τη Δήμητρα Γαλάνη; Σα να μηδενίζει το ηλικιακό και ερμηνευτικό της κοντέρ κάθε χρόνο. Τραγουδώντας με την καρδιά της, στηρίζοντας τους νεότερους – όχι αφ’ υψηλού, αλλά ουσιαστικά – και δίνοντας το παρόν ουσιαστικά, όχι τιμής ένεκεν. Χθες βράδυ, πάλι, στην «Ατομική μου ενέργεια» (μουσική: Θάνος Μικρούτσικος – στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου) μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Χείμαρρος. Και αμέσως μετά, στο «Αν» (μουσική: Δήμητρα Γαλάνη – στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος), δακρύσαμε και ανατριχιάσαμε σύγκορμοι. Σαν αεράκι. Και μέσα σε όλα αυτά, η παρουσίαση ενός νέου, καταπληκτικού τραγουδιού – το «Αγκάλιασέ με» - του Σταμάτη Κραουνάκη που η ίδια ερμήνευσε για τις ανάγκες της κινηματογραφικής ταινίας «Ο νόμος του Μέρφι» του Άγγελου Φραντζή.

Εν κατακλείδι. Χθες το βράδυ ήταν υπέροχα. Σαν ένα καταφύγιο, σα μια κρυψώνα για εκείνους που μετράνε την καλοπέραση με ανατριχίλες.