12 Φεβρουαρίου 2026
Γράφει σε νέο του κείμενο ο καλός συνάδελφος Μάριος Διονέλλης σχετικά με την απόλυσή του από την «Εφημερίδα των Συντακτών»:
Εντούτοις, το μόνο που άκουσαν για μένα από την εφημερίδα οι αναγνώστες της αυτές τις δέκα μέρες ήταν μια αναφορά με διάρκεια ενάμισι λεπτό από δύο συναδέλφους στα podcast της ΕΦΣΥΝ. Ακόμα και σε αυτό το ενάμισι λεπτό όμως, ανάμεσα σε άλλες «Ανάγωγες κουβέντες» άκουσαν τους συναδέλφους μου να με επικρίνουν για το πρώτο κείμενό μου, που δημοσίευσα την ίδια μέρα της απόλυσης. Δεν έκαναν κριτική στην απόλυσή μου αλλά στο κείμενό μου για την απόλυσή μου. Και είπαν ότι δεν τους άρεσε. Λυπάμαι που τους στεναχώρησα. Την επόμενη φορά θα τους το στείλω πρώτα να το διαβάσουν ή ακόμα καλύτερα θα δακρύσω ήσυχα σε μια γωνίτσα να μην τους ενοχλώ. Τους ευχαριστώ πάντως για τις συστάσεις. (Ο ένας από αυτούς έχει και site που γράφει όλα όσα συμβαίνουν στα media αλλά για την απόλυση στην εφημερίδα που δουλεύει δεν ένιωσε την ανάγκη να γράψει κουβέντα – δικαίωμά του προφανώς).
Απάντηση Δημήτρη Κανελλόπουλου
Σχετικά με το podcast «Ανάγωγες κουβέντες» που κάνουμε με τον Τάσο Παππά θα τα πούμε εκεί, την Κυριακή.
Όσον αφορά το «site που γράφει όλα όσα συμβαίνουν στα media αλλά για την απόλυση στην εφημερίδα που δουλεύει δεν ένιωσε την ανάγκη να γράψει κουβέντα», το e-tetRadio, να πούμε δύο πράγματα.
Για μεμονωμένες απολύσεις σπάνια γράφουμε, ίσως και ποτέ. Άλλο αν είναι μαζικές σε ένα ΜΜΕ και άλλο αν είναι μία, δεν είναι το ίδιο.
Όσον αφορά ειδικά την «Εφ.Συν.», αν θα γράφαμε για την απόλυση του Μάριου θα έπρεπε ταυτόχρονα να γράψουμε και για τέσσερις προσλήψεις που έγιναν εκείνη την ημέρα στην εφημερίδα. Θα χτυπούσε άσχημα, έτσι; Και θα ήταν άδικο για τον ίδιο τον Μάριο σίγουρα...
