Ακολουθήστε μας στο Google news

Με αφιερώματα που περιλαμβάνουν και μια πρώτη τηλεοπτική μετάδοση.

ERTFLIX

* «Πέστε, ο πόθος πού φυτρώνει;»
Ντοκιμαντέρ, παραγωγής 2025
Σκηνοθεσία-σενάριο: Στέργιος Πάσχος
Διάρκεια: 87'

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος μιλάει για τον κινηματογράφο, τον έρωτα, τα παιδικά του χρόνια και τον θάνατο, σε μια αφήγηση που αντιπαραβάλλει τον λόγο του με κομμάτια του έργου του έως το 1990. Το ντοκιμαντέρ είναι μια συμπαραγωγή ΕΡΤ.

* Το ντοκιμαντέρ θα μεταδοθεί σε πρώτη τηλεοπτική μετάδοση και από την ΕΡΤ3, την Τετάρτη 11 Μαρτίου στις 12 τα μεσάνυχτα.

«Τοπία της Σιωπής: Γιώργος Πανουσόπουλος - Σπαράγματα της Τρίτης Ηλικίας» (Places in the Silence: Yorgos Panousopoulos - Moments of the Third Age)
Ντοκιμαντέρ, παραγωγής 2009
Σκηνοθεσία-σενάριο: Ηλίας Γιαννακάκης
Διάρκεια: 52'

Τριάντα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του, «Ταξείδι του Μέλιτος», ο Γιώργος Πανουσόπουλος επιστρέφει στα Λουτρά του Καϊάφα, όπου είχαν πραγματοποιηθεί τα γυρίσματα. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί ένα συναρπαστικό ξετύλιγμα της μνήμης, αξιοποιώντας αποσπάσματα από την ταινία, καθώς επίσης και από ένα σπανιότατο ασπρόμαυρο υλικό αρχείου στο οποίο μιλούν όλοι οι συντελεστές στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας.

«Σκιές στο Φως: Γιώργος Πανουσόπουλος» (Shadows in the Light: Yorgos Panousopoulos)
Ντοκιμαντέρ, παραγωγής 2008
Σκηνοθεσία-σενάριο: Ηλίας Γιαννακάκης
Διάρκεια: 52'

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος, προτού αναδειχθεί σ' έναν από τους κορυφαίους και πιο ιδιαίτερους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου, είχε υπάρξει ένας πολύ σημαντικός διευθυντής φωτογραφίας. Ήδη από τη δεκαετία του '60 προχώρησε σε μια σειρά από καινοτομίες, όπως τα αφώτιστα ή καμένα πλάνα και, ασφαλώς, η κάμερα στο χέρι. Μέχρι και στη δεκαετία του ’80 υπέγραψε, ως διευθυντής φωτογραφίας, ορισμένες εμβληματικές ταινίες, σημαντικών Ελλήνων σκηνοθετών.

«Κορυφαίες Στιγμές του Ελληνικού Κινηματογράφου: Γιώργος Πανουσόπουλος»

Η Μαρία Κατσουνάκη αναφέρεται στις ταινίες του σκηνοθέτη Γιώργου Πανουσόπουλου, υπογραμμίζοντας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα των ιστοριών τους, τη ρεαλιστική απεικόνιση καθημερινών ανθρώπων μέσα από τους ήρωές τους, καθώς και τον έντονο ερωτισμό που τις διακρίνει. Παράλληλα, επισημαίνει την πολυπραγμοσύνη του Πανουσόπουλου, ο οποίος, πέρα από σκηνοθέτης, έχει δραστηριοποιηθεί και ως διευθυντής φωτογραφίας, οπερατέρ και παραγωγός, ενώ έχει δημιουργήσει περισσότερα από 1.000 διαφημιστικά σποτ.

Ο ίδιος ο Πανουσόπουλος μιλά και για τις ταινίες των Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου, με τους οποίους συνεργάστηκε πολύ στενά. Όπως εξηγεί, η σχέση τους άντεξε στον χρόνο, καθώς δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, αλλά δημιουργούν διαφορετικού τύπου ταινίες. Για τον λόγο αυτόν αισθάνεται ότι οι ταινίες τους είναι και δικές του.

Αναφερόμενος στην πρώτη του ταινία, το «Ταξείδι του μέλιτος» (1979), θυμάται ότι ήταν η μοναδική φορά που δεν ασχολήθηκε ο ίδιος με τη διεύθυνση φωτογραφίας. Όσον αφορά τη μουσική στις ταινίες του, προτιμά να δημιουργείται στο τέλος της διαδικασίας. Δεν τη λαμβάνει υπόψη όταν γράφει το σενάριο - αφού το ολοκληρώσει και το παραδώσει, ζητά από τον μουσικό να συνθέσει τη μουσική και να τη σχολιάσει, όπως εκείνος κρίνει σκόπιμο.

-------------------------

ΕΡΤ ΑΡΧΕΙΟ

«Σκιές στο Φως: Γιώργος Πανουσόπουλος»
Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης
Μοντάζ: Μυρτώ Λεκατσά
Έτος παραγωγής: 2011

Στο 5ο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ αφιερωμένη στους διευθυντές φωτογραφίας του ελληνικού κινηματογράφου, ο Ηλίας Γιαννακκάκης παρουσιάζει τον Γιώργο Πανουσόπουλο.

Ο Πανουσόπουλος μιλάει για τα πρώτα του βήματα, τη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Άδωνι Κύρου όπου από δεύτερος βοηθός οπερατέρ ανέλαβε διευθυντής φωτογραφίας μιας και ήταν ο μόνος που μπορούσε να τραβήξει με την κάμερα στο χέρι και έτσι έκανε την πρώτη του ταινία ως οπερατέρ, «Το Μπλόκο» (1965). Εξηγεί τη διαφορά στη φωτογραφία του ασπρόμαυρου κινηματογράφου σε σχέση με τον έγχρωμο. Aφηγείται την ιστορία του, πώς έγινε οπερατέρ επειδή του το είπε η κοπέλα του, πώς φοίτησε στη σχολή Σταυράκου για μικρό χρονικό διάστημα ώσπου τον διάλεξε ο Φιλοποίμην Φίνος και ξεκίνησε να παρακολουθεί γυρίσματα εγκαταλείποντας τις σπουδές του. Για πάνω από δύο χρόνια έμεινε εκεί ως βοηθός και έφυγε γιατί όπως λέει ήθελε να πιάσει κάμερα και να γυρίσει πλάνα δικά του, δεν ήθελε να περιμένει άλλο. Θυμάται ιστορίες από τη συνεργασία του με την Ξένια Καλογεροπούλου, τον Παντελή Βούλγαρη, τον Αλέξη Δαμιανό, τον Τάσο Ζωγράφο, τον Αλέξη Δαμιανό, αλλά και άλλους με τους οποίους συνεργάστηκε. Μιλάει για την ταύτιση με τους σκηνοθέτες που συνεργαζόταν και το ενδιαφέρον που είχε πάντα για να γίνει καλή η κάθε ταινία. Η καλή και κακή φωτογραφία για τον Πανουσόπουλο διακρίνεται και καθορίζεται από το προσωπικό ύφος του διευθυντή φωτογραφίας. Εξηγεί τη σημασία που έχουν οι αδυναμίες κάθε καλλιτέχνη για το έργο του, ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί στις δικές του καταβολές και επιρροές. Ξεχωρίζει τη δουλειά του ως φωτογράφος στην Ευρυδίκη του Ν. Νικολαΐδη, ενώ επισημαίνει ότι στις δικές του ταινίες δεν επικεντρώθηκε ποτέ στην φωτογραφία. Ο Πανουσόπουλος αναφέρεται στη διάκριση καλλιτεχνικής και τεχνικής ιδιότητας του διευθυντή φωτογραφίας και μιλάει για το ελληνικό φως και τη δυσκολία να οριστεί αυτό μέσα από τον κινηματογράφο. Διακρίνει επίσης τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο από τον νέο, ως κινηματογράφο των παραγωγών και ως κινηματογράφο των σκηνοθετών οι οποίοι έγιναν και παραγωγοί των ταινιών τους. Με αφορμή την ταινία του «Μανία» αναφέρεται στον πειραματισμό και την προσπάθεια που έκανε με τον Περάκη και τον Τσεμπερόπουλο μέσα από τις κινηματογραφικές τους ταινίες, αλλά μιλάει και για την ενασχόλησή του με τη διαφήμιση.

Ο Παντελής Βούλγαρης μιλάει για τη σχέση του με τον Πανουσόπουλο ήδη από τη σχολή Σταυράκου, για την αγάπη του και την ευρηματικότητα στις γωνίες λήψεις του, τη συνεργασία τους στην ταινία του «Ο κλέφτης». Μέσα από τις ταινίες μάθαινε, ρίσκαρε και έτσι αντιμετώπιζε πάντα τα προβλήματα ως προκλήσεις. Θεωρεί ότι κάθε ταινία διαμορφώνεται σημαντικά μέσα από τη συνεργασία σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας και αναφέρεται στην αξιοποίηση του φωτός από τον Πανουσόπουλο στο «Χάππυ Νταίη» αλλά και τις πρωτοποριακές τεχνικές που χρησιμοποίησε ως διευθυντής φωτογραφίας.

Ο Νίκος Περάκης μιλάει για την ξεχωριστή φωτογραφία στο «Κιέριον» του Δήμου Θέου, εξηγεί τον προσχεδιασμό των ταινιών και τη συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας που αποτελούν σημαντική συνεισφορά για την τελική μορφή της ταινίας, αλλά και για την γρήγορη και αποτελεσματική ολοκλήρωσή της, ενώ επισημαίνει την ταχύτητα του Πανουσόπουλου στα γυρίσματα.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται φωτογραφίες και πλάνα από κινηματογραφικές ταινίες όπως :«Ο κλέφτης» (1965, Παντελής Βούλγαρης), «Μέχρι το πλοίο» (1966 Αλέξης Δαμιανός), «Κιέριον» (1974, Δήμος Θέου), «Ευρυδίκη Β.Α. 2037» (1975, Νίκος Νικολαΐδης), «Χάππυ Νταίη» (1976, Παντελής Βούλγαρης), «Ελεύθερη κατάδυση» (1995, Γιώργος Πανουσόπουλος), «Ταξίδι του μέλιτος» (1979, Γιώργος Πανουσόπουλος), «Λούφα και παραλλαγή» (1984, Νίκος Περάκης), «Μανία» (1985, Γιώργος Πανουσόπουλος), «Ξαφνικός έρωτας» (1984, Γιώργος Πανουσόπουλος), «Μ' αγαπάς;» (1989, Γιώργος Πανουσόπουλος).