Η αθλητική στήλη της Δευτέρας στο e-tetRadio
30 Μαρτίου 2026
Του Παναγιώτη Μπακαδήμα
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που οι αριθμοί συχνά καθορίζουν την αξία ενός ποδοσφαιριστή, υπάρχουν περιπτώσεις που η αλήθεια κρύβεται πίσω από αυτούς. Ο Αλεξάντερ Γερεμέγεφ είναι μία από αυτές.
Ο Σουηδός επιθετικός πέρασε 2,5 χρόνια στον Παναθηναϊκό, χωρίς ποτέ να πάρει τον ρόλο που, ίσως, άξιζε. Σε 60 συμμετοχές μέτρησε 16 γκολ και μία ασίστ, αριθμοί που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν μέτριοι. Όμως η λεπτομέρεια που αλλάζει όλη την εικόνα είναι τα μόλις 1.931 λεπτά συμμετοχής που είχε με το «τριφύλλι». Δηλαδή, ο Γερεμέγεφ χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως «όπλο» από τον πάγκο, καλούμενος να δώσει λύσεις σε δύσκολες στιγμές. Και τις έδωσε.
Τα περισσότερα από τα γκολ του δεν ήταν «διακοσμητικά», ήταν γκολ ουσίας, γκολ που μεταφράστηκαν σε βαθμούς, γκολ που έκριναν αποτελέσματα. Παρόλα αυτά, ο Γερεμέγεφ ποτέ δεν έγινε βασική επιλογή και ποτέ δεν έδειξαν, στην αξία του, εμπιστοσύνη.
Το καλοκαίρι, ο Παναθηναϊκός επέλεξε να κινηθεί με διαφορετική επιθετική γραμμή. Κράτησε τον Σφιντέρσκι, αγόρασε τον Πάντοβιτς και επένδυσε στον Ντεσέρς. Μια απόφαση που εκ των υστέρων μοιάζει λανθασμένη. Ο Πολωνός και ο Σέρβος, δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Παναθηναϊκού, ενώ ο Νιγηριανός παραμένει ουσιαστικά εκτός λόγω συνεχών τραυματισμών.
Έτσι, ο Γερεμέγεφ βρέθηκε εκτός πλάνων. Χωρίς φασαρία, χωρίς δημόσια παράπονα, αποχώρησε τον Ιανουάριο και συνέχισε την καριέρα του στον ΠΑΟΚ.
Σε 13 συμμετοχές με τον «Δικέφαλο του Βορρά», με 704 αγωνιστικά λεπτά, έχει ήδη καταγράψει 6 γκολ και 3 ασίστ. Η επίδοσή του είναι αρκετά εντυπωσιακή, καθώς συμμετέχει σε γκολ ανά 78 λεπτά. Μιλάμε για έναν παίκτη που «δεν έκανε» για τον Παναθηναϊκό αλλά ξεχωρίζει σε μια ομάδα που διεκδικεί το νταμπλ.
Η περίπτωση Γερεμέγεφ δεν είναι απλώς μια ιστορία «δικαίωσης», είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα λανθασμένης διαχείρισης. Ένας παίκτης με αποδεδειγμένη ικανότητα στο σκοράρισμα και αποτελεσματικότητα στο ψηλό παιχνίδι, δεν πήρε ποτέ τις ευκαιρίες που άξιζε.
Ο Αλεξάντερ Γερεμέγεφ δεν ήταν ποτέ ο παίκτης που θα τραβούσε πάνω του τα φώτα. Δεν ήταν το «μεγάλο όνομα», ούτε η μεταγραφή που θα ξεσήκωνε τον κόσμο. Ήταν όμως ο επιθετικός που θα βρισκόταν στη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή. Ένας καθαρός φορ περιοχής, ο οποίος είναι αποτελεσματικός ακόμα και με περιορισμένο χρόνο συμμετοχής. Δεν χρειάστηκε ποτέ πολλά λεπτά για να αποδείξει την αξία του, του αρκούσε μια φάση για να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα.
Στον Παναθηναϊκό χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως «λύση ανάγκης», ως η αλλαγή που θα έμπαινε όταν η ομάδα κυνηγούσε το γκολ. Και όμως, ακόμα και με αυτόν τον περιορισμένο ρόλο, κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του. Τα γκολ του είχαν ουσία, έφεραν βαθμούς και συχνά έδιναν απαντήσεις σε δύσκολες στιγμές. Παρά τα λίγα λεπτά συμμετοχής, η αποτελεσματικότητά του ήταν αξιοσημείωτη, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν απλώς μια συμπληρωματική επιλογή, αλλά ένας παίκτης που μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα αν είχε την εμπιστοσύνη και τον χρόνο που του άξιζε.
