Οι The Black Tabasco πρωτοσυστήθηκαν το 2019 με την κυκλοφορία τριών singles (‘No One Knows Nothing’, ‘Echo’ και ‘Cold Sweat’), ενώ τον Δεκέμβριο 2021 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ με τίτλο ‘Bite The Pepper’.
Το τετραμελές indie rock-blues συγκρότημα από την Αθήνα που αποτελείται από τους Jorge jr. Cangrejo (κιθάρα, φωνή), Κώστα Παπαδάκη (τύμπανα), Βαγγέλη Εμμανουήλ (κιθάρες) και Πάνο Σκέντζο (μπάσο), έπρεπε να περιμένει πέντε ολόκληρα χρόνια για τη συνέχεια του ‘Bite the Pepper’, με το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο ‘Animal Love’ να κυκλοφορεί από την ίδια την μπάντα και ήδη να κάνει αίσθηση. Όχι μόνο αυτό, ήδη υπάρχουν έτοιμα κομμάτια για ένα τρίτο άλμπουμ, μαζί με μία σειρά από live για το φθινόπωρο και πιο πέρα.
Κρατήστε το όνομα The Black Tabasco! Με το νέο άλμπουμ να κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και CD, η μπάντα μίλησε στο LOADED.
Το δεύτερο άλμπουμ σας κυκλοφόρησε πριν λίγες βδομάδες, με ποιους τρόπους εξελίσσετε όσα είχατε παρουσιάσει στο ντεμπούτο σας;
Θεωρούμε ότι το «Animal Love» είναι κάπως η φυσική συνέχεια του «Bite the Pepper». Ο ήχος της μπάντας έχει καθιερωθεί μέσα από τα δύο αυτά άλμπουμ. Νομίζω ότι η βασική διαφορά είναι ότι στον δεύτερο δίσκο υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή από όλα τα μέλη του σχήματος, κάτι που μας ευχαριστεί ιδιαίτερα, και ταυτόχρονα θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που να έχει πιο έντονη pop αίσθηση και να είναι groovy.
Εννοείται ότι οι επιρροές μας από το rock n roll και το blues παρέμειναν ευδιάκριτες.
Τι προσδοκίες έχετε μέσα από το νέο άλμπουμ;
Σε πρώτη φάση θέλουμε να ακουστεί το νέο μας υλικό σε μεγαλύτερο κοινό και να μπορούμε να κάνουμε live που να έχουν ωραία ενέργεια. Θα θέλαμε το κοινό να μας νιώθει κοντά του και να περνάει όμορφα, όπως φυσικά και εμείς όταν παίζουμε ζωντανά.
Τι ρόλο έπαιξε ο παραγωγός στη διαμόρφωση του τελικού ήχου; Ποια ήταν η βασική ηχητική κατεύθυνση που θέλατε να πετύχετε στο στούντιο για αυτό το άλμπουμ;
Ο Γιάννης Μαρκοπουλιώτης που έχει αναλάβει την παραγωγή και στους δυο μας δίσκους, έχει παίξει καθοριστικό ρόλο και τον θεωρούμε το 5ο μέλος του group. Μας έχει βοηθήσει στο να βρούμε το ηχόχρωμα της μπάντας όπως επίσης και να βγάλει μπροστά τα δυνατά μας σημεία. Είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε και έχουμε μια τόσο αποδοτική και δημιουργική συνεργασία μαζί του
Πώς έχει εξελιχθεί η χημεία μεταξύ σας ως μπάντα από τον πρώτο δίσκο μέχρι σήμερα;
Έχουμε περάσει πολλά όλα αυτά τα χρόνια που παίζουμε μαζί και θεωρούμε ότι τώρα πια μπορούμε και συνεργαζόμαστε πολύ καλύτερα, Κατανοούμε ο ένας τον άλλον περισσότερο και νιώθουμε πλέον ομάδα. Υπάρχει εμπιστοσύνη. Ο χρόνος και η τριβή για εμάς ήταν βοηθητικά στοιχεία προς το καλύτερο.
Ο ήχος σας συνδυάζει alternative – indie rock ενέργεια με blues επιρροές. Ποιοι καλλιτέχνες ή και δίσκοι σας επηρέασαν περισσότερο αυτό το άλμπουμ;
Δεν θεωρούμε ότι ακολουθούμε μια περπατημένη στην γραφή της μουσικής μας, ούτε ακολουθούμε συγκεκριμένους καλλιτέχνες με σκοπό να μοιάσουμε κάπου. Συνήθως κάνουμε μια διαλογή των κομματιών που έχουν γραφτεί με βάση κυρίως το αν ταιριάζουν μεταξύ τους υφολογικά και αν τα τραγούδια εξυπηρετούν την γενικότερη διάθεση μας.
Σίγουρα υπάρχουν καλλιτέχνες κ μπάντες με τους οποίους είμαστε πιο κοντά αλλά γενικά την γραφή την αφήνουμε ελεύθερη. Για τον συγκεκριμένο άλμπουμ είχαμε επιρροές από Arctic Monkeys, NIck Watershouse, Black Keys, Gary Clark, και πιο pop καλλιτέχνες, ίσως και λίγο από τα 70s. Τώρα αν σου πούμε για τις επιρροές μας γενικά θα πρέπει να συμπεριλάβουμε πάρα πολύ υλικό.
Πώς επηρεάζει η πόλη ή το περιβάλλον στο οποίο ζείτε τη μουσική σας;
Νομίζω ότι η Αθήνα είναι μια ζωντανή πόλη αλλά ταυτόχρονα δύσκολη και το περιβάλλον της υποβαθμίζεται με το πέρασμα του χρόνου. Δεν θεωρούμε ότι είναι ιδιαίτερα βοηθητική για να κάνεις τέχνη. Δεν υπάρχουν αρκετές υποδομές στις τέχνες - και σε πολλά άλλα θέματα - οπότε θα έλεγα ότι οι άνθρωποι που ανήκουν στον χώρο αυτόν, νιώθουν ότι παλεύουν μόνοι τους.
Γενικά στην Ελλάδα το θέμα της τέχνης αποτελεί ακόμα έναν κλάδο υποανάπτυκτο και αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στους δημιουργούς αλλά στο σύστημα. Όσοι έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό ακόμα και στα κοντινά Βαλκάνια πιστεύω θα συμφωνήσουν.
Σε τι φάση βρίσκουμε τη σύγχρονη blues σκηνή; Περνά σήμερα μία δημιουργική αναγέννηση ή αναζητά μία νέα ταυτότητα;
Το blues είναι ένα ιδίωμα που έχει γενέτειρα την Αμερική. Εκεί βρίσκεται η πηγή του και εμείς παίρνουμε στοιχεία από αυτό και το ενσωματώσουμε στα δικά μας εκφραστικά μέσα, κάτι που έχει ενδιαφέρον. Όπως είχαν πάντα ενδιαφέρον τα παντρέματα με άλλα είδη π.χ. Tuareg Blues.
Δεν θεωρώ ότι η blues βρίσκεται σε εύρεση ταυτότητας. Είναι θα έλεγα, πολύ θεμελιώδης μουσική, όπως έχουμε εμείς το ρεμπέτικο, το νησιώτικο ή το ηπειρώτικο, it is what it is. Δεν βρίσκεται σε απόγειο δημοτικότητας όπως ήταν πριν κάποιες δεκαετίες, δεν είναι mainstream και επίσης έχει πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δεν είναι για όλους.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν καλλιτέχνες που παρακολουθώ κατά καιρούς όπως ο Derek Trucks που καταφέρνουν και δίνουν νέα διάσταση και εκφραστικότητα στα roots και αυτό είναι πολύ αισιόδοξο. Επίσης κατά καιρούς βρίσκω στο Instagram Αμερικανούς κιθαρίστες που καταφέρνουν και δημιουργούν έναν ήχο που ενώ ακούς τις blues επιρροές τους στο έπακρο, παράλληλα έχουν φρέσκια προσέγγιση όσο αφορά το groove και το γενικότερο στιλιστικό κομμάτι.
Αν σας δινόταν η ευκαιρία μέσω της μουσικής blues να ταξιδεύατε κάπου, ποιος προορισμός θα ήταν;
Νομίζω στις ερήμους της Αμερικής. Ένα roadtrip σε εκτάσεις χωρίς αρχή και τέλος.
