.jpg)
Εμείς γελάγαμε βλέποντας τα σχόλια Ελλήνων πολιτικών (ευτυχώς όχι και δημοσιογράφων) που σχολίαζαν αρνητικά το ρεπορτάζ της Wall Street Journal για την Γκιλφόιλ. Να διαψεύδει ο Παύλος Μαρινάκης την Wall Street Journal είναι από μόνο του ανέκδοτο, όπως καταλαβαίνετε.
Ο Μιχάλης Κοσμίδης τώρα είναι Γενικός Διευθυντής Ψηφιακής Στρατηγικής του Ομίλου Γιάννης Φιλιππάκη. Αλλά ακριβώς πριν δούλευε για χρόνια στην Wall Street Journal, τόσο στο Λονδῖνο και στη Νέα Υόρκη. Οπότε έχει να πει πολλά για τον τρόπο λειτουργίας της αμερικανικής εφημερίδας που οι δικοί μας εδώ παρ' ολίγο να τη βγάλουν φυλλάδα της σειράς.
Και κατέγραψε στην Εστία της Κυριακής την εμπειρία του. Σταχυολογούμε τα δημοσιογραφικά του σημεία:
* Μπορώ απερίφραστα να πω ότι εγγύηση της αξιοπιστίας των άρθρων είναι κατ’ αρχήν αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός ότι τα δημοσιεύει η «Wall Street Journal».
* Ἡ «WSJ» είναι μια από τις αρχαιότερες εφημερίδες, ιδρυμένη το 1889.
* Η τελεία στο τέλος του τίτλου της εφημερίδας («The Wall Street Journal.»), έχει διατηρηθεί από τον 19ο αιώνα, όταν οι αμερικανικές εφημερίδες έβαζαν τελεία στο τέλος του τίτλου τους.
* Τα άρθρα της «Journal» μόνο περιγράφουν απλά, καθαρά και διασταυρωμένα γεγονότα, όχι απόψεις, προσεγγίσεις, υποψίες ἤ αναλύσεις.
* Η ομάδα πού ασχολήθηκε με τις αποκαλύψεις για την Γκίλφοιλ αποτελείται από μια σειρά πολυβραβευμένων δημοσιογράφων. Επικεφαλής της είναι ο Μαρσέλο Πρίνς, αρχισυντάκτης με πάνω από εικοσαετή θητεία στην «Journal», βραβευμένος με βραβεία Πούλιτζερ. Κύρια αρθρογράφος είναι η Ντάνα Ματτιόλι, πολυβραβευμένη ρεπόρτερ, μεταξύ άλλων με Πούλιτζερ πέρυσι για τα ρεπορτάζ της σχετικά με τον Ελον Μάσκ. Μαζί της, η Ρεμπέκκα Μπόλχαους, βραβευμένη μεταξύ άλλων με Πούλιτζερ το 2015 για το ρεπορτάζ της που αποκάλυψε τίς πληρωμές τον Ντόναλντ Τράμπ σέ μια σειρά γυναικών κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για την προεδρία.
* Η εμπλοκή τέτοιων έμπειρων δημοσιογράφων στα ρεπορτάζ για την Γκίλφοιλ αποτελεί την πρώτη εγγύηση για την ακρίβειά τους. Μιλάμε για δημοσιογράφους με βαθιά γνώση του χώρου και διασυνδέσεις στην αμερικανική πρωτεύουσα και την αμερικανική πολιτική σκηνή.
* Το δεύτερο εχέγγυο είναι οι διαδικασίες της «Wall Street Journal». Ἡ «WSJ» είναι εφημερίδα που ειδήσεις της συχνά κινούν το χρηματιστήριο. Η ακρίβεια στα άρθρα της αποτελεί την υπέρτατη δημοσιογραφική της αξία.
* Τα μηνύματα της Γκίλφοιλ έφτασαν από μια πηγή σε τρεις δημοσιογράφους της εφημερίδας ‒ εκατοντάδες μηνύματα, από πηγή που ήταν διατεθειμένη να εμφανιστεί επώνυμα, τον Ερικ Ντίτερς.
* Η Ματτιόλι με την Μπόλχαους έκαναν μια συνομιλία μέσω βίντεο μαζί του, για να επαληθεύσουν πράγματα, όπως τα νούμερα του κινητού, νο δουν την αλληλουχία των μηνυμάτων και να βεβαιωθούν πώς όντως τα πράγματα ήταν όπως τα παρουσίαζε ὁ Ντίτερς.
* Για την «WSJ» αυτό δεν ήταν αρκετό. Προσέγγισαν την Γκίλφοιλ, θέτοντας υπ’ όψιν των δικηγόρων της τα μηνύματα πού είχαν στα χέρια τους, ζητώντας την επιβεβαίωση, την διάψευση ή τον σχολιασμό τους. (Η «Journal» έχει την αρχή της «δημοσιογραφίας χωρίς εκπλήξεις». Με άλλα λόγια, κανείς δεν πρέπει να εκπλαγεί, όταν δει όρθρο πού τον ἤ την ἀφορά).
* Καμιά έρευνα της «Journal» δεν δημοσιεύεται χωρίς να περάσει εξονυχιστικό έλεγχο.
* Αρχισυντάκτες και δημοσιογράφοι της εφημερίδας με μεγάλη πείρα, που δεν έχουν καμία σχέση με την συγκεκριμένη έρευνα, «κοσκινίζουν» τα άρθρα εντοπίζοντας πιθανές ασάφειες, ανακρίβειες και κενά σημεία που θέλουν περαιτέρω διερεύνηση.
* Κανένα άρθρο δεν δημοσιεύεται, αν δεν λυθούν τα όποια ζητήματα που πιθανόν εγερθούν.
* Είναι δεδομένο πως ιδιαίτερα σε τέτοιες έρευνες, που έχουν εν δυνάμει σημαντικό πολιτικό αντίκτυπο, έχει άμεση εμπλοκή με έλεγχο, συμβουλές και καθοδήγηση η διευθύντρια της «Journal», Έμμα Τάκερ (πρώην διευθύντρια των Κυριακάτικων «Times» του Λονδίνου).
* Με όλα αυτά, σημαίνει πως η «Wall Street Journal» είναι αλάνθαστη; Κάθε άλλο.
* Εχει το πιο αυστηρό σύστημα επαλήθευσης και ελέγχου της ποιότητας που έχω δει σε Μέσο.
