Του Άκη Θεοτοκάτου (Jamoan)
Το 1996, στο Studio Horizon, μπήκα να ηχογραφήσω με τους Active Member το «Για τα αδέρφια που χάθηκαν νωρίς». Θυμάμαι καθαρά τη στιγμή που άκουσα για πρώτη φορά την κιθάρα μου στα ακουστικά. Ένιωσα μια ανεξήγητη χαρά και μαζί μια σιγουριά. «Αυτό είμαι», σκέφτηκα. Ένιωσα ότι εκεί ήταν το σπίτι μου. Τριάντα χρόνια μετά, κάθε φορά που γράφω, νιώθω το ίδιο.
Οι Active Member ήταν το καλύτερο σχολείο που θα μπορούσα να έχω, για τους στίχους και για τη μουσική συνολικά. Το να συμμετέχω σε αυτό ήταν για μένα μονόδρομος. Με τον Μιχάλη φτιάξαμε με τον δικό μας τρόπο το μουσικό χαλί που χρειαζόταν για να σταθούν οι στίχοι. Και το κάναμε καλά, νομίζω. Όταν βλέπεις τη ζωή σου σ’ ένα τραγούδι τόσο απλό και τόσο βαθύ, το κάνεις αμέσως δικό σου.
Για να γράφεις, πιστεύω πως πρέπει να είσαι ανήσυχος μέσα σου. Να παρατηρείς τι γίνεται γύρω σου, να νοιάζεσαι και να θες να μοιράζεσαι πράγματα. Να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Κι αν σου έχει δοθεί το ταλέντο, μπορείς μέσα από τα δικά σου βιώματα να αγγίξεις έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις καθόλου. Αυτή την αμεσότητα πιστεύω πως μόνο η μουσική την έχει. Το ένιωθα στις συναυλίες με «Το σκιάχτρο». Όπου κι αν το παίζαμε, έβλεπα τον κόσμο να αγκαλιάζεται και να χάνεται στους στίχους και στη μουσική. Το ένιωθες από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα.
Μου έλειπε η σύμπραξη με ανθρώπους από διαφορετικά μουσικά στυλ. Ήθελα να δω πώς ένα απλό riff μπορεί να γίνει τραγούδι όταν μπαίνουν στο δωμάτιο κι άλλοι μουσικοί, με τα δικά τους ακούσματα. Στα κομμάτια μου μπορεί να ακούς μια σκληρή κιθάρα να ουρλιάζει και από πίσω ένα πιανάκι να επιμένει στις ίδιες τρεις νότες. Κι όλο αυτό να δένει. Άλλη αίσθηση έχει όταν παίζεις με μουσικούς κι άλλη όταν δουλεύεις με μια λούπα. Υπάρχουν βέβαια και δείγματα με αίσθηση που δύσκολα συλαμβάνεις με ένα όργανο. Έχει κι αυτό τη μαγεία του. Στιχουργικά, τα θέματα των Active Member εξακολουθούν να με εκφράζουν και θέλω να τα αποτυπώνω με τον δικό μου τρόπο.
Λεπτομέρειες για το live ΕΔΩ
