Του Θωμά Σίδερη
Ακριβώς ένας χρόνος πριν. Στο γραφείο του διευθυντή Ανθρωπίνου Δυναμικού της ΕΡΤ. Η Διευθύντρια Προγράμματος μου ανακοινώνει με χαρά ότι σταματούν όλες οι ραδιοφωνικές εκπομπές μου στην ΕΡΤ. «Η εκπομπή αυτής της Παρασκευής θα είναι η τελευταία».
Θα ήταν το 5ο επεισόδιο της ένθετης σειράς «Ένα Βλέμμα για την Παλαιστίνη» στο πλαίσιο της «Αφύλαχτης Διάβασης». Εξηγώ ότι έχω εκπομπή και την Κυριακή, στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ, Τα γήπεδα της Ιστορίας. Δείχνουν αμήχανοι. «Λοιπόν, τελειώνεις αυτή την Παρασκευή». Τελικά, κατάφερα να υλοποιήσω και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς των «Γηπέδων». Ήταν ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ο Μανώλης Αναγνωστάκης και το ποδόσφαιρο».
Είχε προηγηθεί η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό για την πρόσληψη διευθυντή στην ΕΡΑ. Για την ιστορία, ήμουν ο μοναδικός υποψήφιος που δεν κάλεσαν ούτε για συνέντευξη, παρότι έχω διδακτορικό δίπλωμα και υπερκάλυπτα όλα όσα όριζε η προκήρυξη. Οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων, αντιλαμβανόμενοι προφανώς τι είχε συμβεί, προσπάθησαν εκ των υστέρων να πάρουν την ψήφο τους πίσω, όσον αφορά στην υποψήφια που είχε επιλεγεί, και το όλο σκηνικό έμοιαζε να είναι βγαλμένο από την πένα του Ιονέσκο.
Εδώ να σημειώσω ότι ο διαγωνισμός ανακοινώθηκε Παρασκευή και διήρκησε μέχρι Τρίτη βράδυ, Δευτέρα ήταν του Αγίου Πνεύματος, και τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν Πέμπτη πρωί, δηλαδή σε λιγότερο από 36 ώρες. Αλλά έτσι είναι όταν θες να κάνεις διαγωνισμό σε φορέα του δημοσίου στην Ελλάδα 2.0. «Τρέχεις» τις διαδικασίες με ταχύτητα μεγαλύτερη και από αυτή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο πάντως, όλοι ήξεραν ποιος θα καταλάβει τη θέση, προτού καν ανοίξει ο διαγωνισμός.
Το ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ για τον Αναγνωστάκη και το ποδόσφαιρο το ευχαριστήθηκα πολύ. Όχι γιατί είχε την φόρτιση της τελευταίας εκπομπής στην ΕΡΤ, αλλά γιατί αγαπώ την ποίηση του Αναγνωστάκη. Όταν βγήκα από το στούντιο, η Εύη με φίλησε με δάκρυα στα μάτια και εγώ έφυγα γρήγορα για το πάρκινγκ του Ραδιομεγάρου. Καθώς κατέβαινα τις εξωτερικές σκάλες έριξα μια ματιά στον κήπο. Ο Ιούνιος κόντευε να τελειώσει αλλά εκείνη η Κυριακή είχε ένα υπέροχο φως. Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα: «Αυτό ήταν λοιπόν».
Αλλά το παράλογο του Ιονέσκο συνεχίστηκε. Όταν ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης ρώτησε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο για την περίπτωσή μου, εκείνος απάντησε «θα ρωτήσω και θα επανέλθω». Ο εκπρόσωπος λοιπόν επανήλθε και είπε ότι δεν έγινε τίποτα, δεν έγινε καμία απομάκρυνση από τον φορέα, απλώς ολοκληρώθηκαν τα επεισόδια που είχαν συμφωνηθεί. Και τότε, μόνο τότε, αντιλήφθηκα ότι ήμουν κάτι ως εξωτερικός εργολάβος, κάτι ως εξωτερικός παραγωγός, ένας τύπος δηλαδή με μπλοκάκι που ήταν να κάνει έντεκα επεισόδια, τα έκανε και τέλος. Υπό αυτή την έννοια είμαι και αστροναύτης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού που λέγαμε και προηγουμένως.
Εδώ και ένα χρόνο ο Πρόεδρος της ΕΡΤ δεν έχει απαντήσει στις επιστολές μου για τις συνθήκες διαγωνισμού για την πρόσληψη διευθυντή στην ΕΡΑ. Αντ' αυτού έλαβα μία λάβρα επιστολή από την τότε διευθύντρια της ΕΡΤ, που όχι μόνο δεν απαντούσε σε κάτι συγκεκριμένο αλλά μάλλον επιβεβαίωνε από την ανάποδη όσα είχα καταγγείλει. Δεν έχει απαντήσει όμως ούτε η αρμόδια διεύθυνση του Απόδημου Ελληνισμού στην επιστολή μου για το καθεστώς εργασίας μου προκειμένου να την προωθήσω στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο ώστε να μη γίνεται φορέας ψευδών ειδήσεων, τουλάχιστον σε ό,τι με αφορά.
Δώδεκα μήνες αργότερα, η «Αφύλαχτη Διάβαση» είναι ακόμα εδώ και συνεχίζει την πορεία της μέσα από την Εφημερίδα των Συντακτών και τον ΑΘΗΝΑ 9.84. Δώδεκα μήνες μετά, είμαι στην απαρχή της εκπόνησης της μεταδιδακτορικής διατριβής μου για τις χωρικές ανισότητες στον παλαιστινιακό χώρο με τη συμμετοχή δύο διεθνών πανεπιστημίων, της Σχολής Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου της Βηρυτού και της Σχολής Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου AL Quds της Ιερουσαλήμ. Δώδεκα μήνες μετά έχω στα χέρια μου το βιβλίο μου «Ποτέ μη χάσεις το κλειδί» και συνεχίζω να δουλεύω πάνω στα ντοκιμαντέρ μου.
Δώδεκα μήνες μετά ξέρω ακριβώς τι έγινε. Ξέρω τους ανθρώπους που με απομάκρυναν βιαίως από την ΕΡΤ. Ξέρω το πριν και το μετά. Δεν λυπάμαι, δεν νοσταλγώ και δεν πενθώ για τίποτα.
Όμως δεν γίνεται να μην πω «ευχαριστώ» στους ακροατές των εκπομπών μου. Από το 2022 και μετά, που άρχισαν οι περιπέτειές μου μετά τη μετάδοση του ντοκιμαντέρ για το Τάγμα Αζόφ, έχω λάβει αμέτρητα αμέτρητα μηνύματα συμπαράστασης, αλληλεγγύης και αγάπης. Έρχονται και με συναντούν στις προβολές των ντοκιμαντέρ μου και στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου, μου γράφουν γράμματα και μου στέλνουν μηνύματα προτείνοντάς μου νέα θέματα προς έρευνα. Τους είμαι ευγνώμων.
Ευχαριστώ όλους και όλες που είχαν το θάρρος και με στήριξαν δημόσια. Όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε ότι δεν έχω πίσω μου κανέναν κομματικό μηχανισμό, δεν είμαι μέλος κάποιας δεξαμενής σκέψης ή λόμπι. Οπότε η αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων ήταν αυθόρμητη και ειλικρινής, όχι από υποχρέωση. Τους είμαι ευγνώμων. Ακόμα και όλους εκείνους που σιώπησαν ή που μου γύρισαν την πλάτη τούς καταλαβαίνω.
Όταν πήγα να χαιρετίσω τον τότε διευθυντή Απόδημου Ελληνισμού, του είπα: «ξέρεις, δεν είμαι ο πρώτος και σίγουρα δεν θα είμαι ο τελευταίος». Δεν ανακάλυψα την Αμερική, είναι αξίωμα, μια ανατροφοδοτούμενη συνθήκη της ελληνικής πραγματικότητας: «Ή είσαι μαζί μας ή σε τελειώνουμε». Ειδικά, τα τελευταία χρόνια, το αξίωμα αυτό είναι και το μοναδικό.
